Wiąz górski (brzost) (Ulmus glabra = Ulmus scabra)

Wiąz górski (brzost) (Ulmus glabra = Ulmus scabra)

Wygląd: Drzewo liściaste zrzucające liście na zimę, wysokie do 40 m, z koroną wysoką, często nawet wielodzietną, w zarysie odwrotnie jajowatą, u drzew wolno stojących bardzo szeroko rozłożystą.

Pień widoczny prawie aż do środka korony, ale już na nieznacznej wysokości rozwidlony na liczne, bardzo grube i masywne, często skręcone konary.

Gałęzie początkowo wznoszą się, potem łukowato zwieszają i częściowo sięgają aż do ziemi Tylko gałęzie górnej strefy korony odchodzą promieniście w górę.

Kora także na starszych drzewach uderzająco gładka i równa, słabo tylko podzielona bruzdami na płaty, matowoszara lub ciemnoszara, Pędy dość grube, brunatnoczerwone, ze sztywnym, krótkim owłosieniem.

Liście odwrotnie jajowate, podłużnie owalne lub okrągławe. mają około 10-16 cm długości, z długim, smukłym wierzchołkiem, wyglądającym jak nasadzony, a u podstawy uderzająco krzywe, nierównomiernie, podwójnie piłkowa-ne, z ząbkami skierowanymi ku przodowi, Górna powierzchnia liścia matowa i ciemnozielona, w dotyku bardzo szorstka. Dolna – jaśniejsza, na większych nerwach delikatnie na biało owłosiona. Ogonek liściowy krótki a mocny. Owoce – 1,5-2.0 cm szerokości, z szerokim, z przodu nieco wyciętym, błoniastym skrzydełkiem – juz przed rozwinięciem liści są w znacznym stopniu rozwinięte, Nasienie jest umieszczone w środku skrzydlaka.

Siedlisko: Wiąz górski preferuje chłodne i wilgotne położenia i rośnie chętnie na luźnych, żyznych, przemywnych glebach,

Występowanie: Szeroko rozpowszechniony w lasach obfitujących w cenne gatunki drzew od Europy Północnej po Azję Zachodnią, spotykany szczególnie w cienistych lasach na zboczach górskich do wysokości mniej więcej 1300 m n.p.m, (w Alpach); w Tatrach maksymalnie do 1135 m n.p.m. Na niżu na ogól jest nieco rzadszy, choć na przykład w Polsce występuje powszechnie na całym obszarze. Okres kwitnienia: Od lutego do marca.

Uwagi ogólne: Wiązy górskie mogą być dość stare. Okazy liczące sobie 400 lat i mające średnicę pnia około 3 m były niejednokrotnie spotykane. Wiązy górskie są bardziej odporne na zarazę wywołaną chorobą infekcyjną niż inne krajowe gatunki, ale i ich drzewostany poniosły ciężkie straty.

Kwiaty ukazują się przed rozwojem liści. Jeszcze przed całkowitym rozwinięciem się listowia rozrastają się charakterystyczne oskrzydlone orzeszki i nie tylko wyglądają jak małe listki, ale także podejmują fotosyntezę. Dojrzałe nasiona są zdolne do kiełkowania tylko przez niewiele dni.

Gatunek pokrewny: Rosnący w Anglii Ulmus procera ma niezwykle małe, jak na tak rosłe drzewo, okrągławo-owalne liście. Pierwotnie występował tylko na Wyspach Brytyjskich,5 Często sadzony jako drzewo uliczne, zagrożony przez chorobę wiązów. Jest to najwyzszy, ze wszystkich gatunków wiązu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *