Przeorzech jesionolistny (Pterocarya fraxinifolia)

Przeorzech jesionolistny (Pterocarya fraxinifolia)

Wygląd: Drzewo zrzucające liście na zimę, o wysokości 15-20 m, z gęstą, na ogól silnie sklepioną, okrągławą koroną, z jednym lub wieloma pniami.

Pień stosunkowo krótki i już nisko nad ziemią rozgałęziający się na liczne grube konary, wznoszące się łukowato.

Mniejsze gałęzie i gałązki odstają prosto albo lekko zwisają.

Kora szara, sieciowało spękana, podzielona na liczne małe pola. Pędy nagie, lekko „oszronione”, brunatnawo-zielone. Pączki delikatnie owłosione, na szypułkach, bez łusek. Uście nieparzystopierzaste, spiralne, bardzo duże – do 60 cm długości, Oś liścia obła, jasnozielona lub żółtawozielona, u nasady silnie (do 1 cm) nabrzmiała. Listki w 7-20 parach, mają długość 12-18 cm i szerokość około 5 cm. Odstają prosto lub są skierowane lekko do przodu, na szczycie krótko zaostrzone, po brzegach pilkowane, osadzone na osi liścia dość gęsto i dlatego wzajemnie lekko się pokrywają, z bardzo krótkimi ogonkami lub prawie siedzące. Wierzchnia strona listków błyszczącą i zywozielona, spodnia jaśniejsza i punktowana, ponieważ w pobliżu śro* dkowego żebra występują brunatnawe, gwiaz-dkowate włoski, Gatunek jednopienny.

Kwiaty męskie w grubych, żółtych kotkach o długości do 12 centymetrów, Kwiaty żeńskie w smukłych, wielokwiatowych, zielonkawych kotkach o długości do 15 cm, które w czasie owocowania wydłużają się nawet do około 50 centymetrów.

Jasnozielone owoce mają charakterystyczny szeroko oskrzydlony brzeg.

Występowanie: Przeorzech jest rozpowszechniony w górskich lasach Azji – od Kaukazu po północny Iran. To wybitnie dekoracyjne drzewo jest jednak od prawie 150 lat sadzone poza swoim naturalnym zasięgiem w parkach i wielkich ogrodach, a miejscami używane również do obsadzania ulic. Przeorzech może być sadzony w Europie Środkowej, ponieważ jest odporny na mrozy i przetrzymuje zimę, ale podobnie jak inne gatunki orzecha jest bardzo wrażliwy na wiosenne przymrozki, które mogą trwale uszkodzić młode, wyrastające liście, Okres kwitnienia: Od kwietnia do maja.

Uwagi ogólne: Rodzaj Pterocarya jest reprezentowany łącznie przez 8 gatunków, których ojczyzną jest Azja, Rozdzielają się lam jednak na dwa zasięgi częściowe: Azja Mniejsza i Azja Południowo-Wschodnia. Oprócz przedstawionego tutaj przeorzecha jesionolistnego widuje się czasami jako drzewa ozdobne lub parkowe, również inne gatunki, ale Pterocarya fraxinifolta jest bezsprzecznie najczęściej stosowany, Charakterystyczne skrzydlaki tego drzewa o szerokości 2-3 cm wyglądają jak małe główki słoni i chętnie bywają używane przez majsterkowiczów. Również w stanie bezlistnym przeorzech jest łatwy do rozpoznania – wielkie, jasnoszare do brunatnoszarych, półowalne blizny po liściach charakteryzują ten gatunek tak samo. jak długie, cynamonowej barwy pączki szczytowe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *