Jabłoń dzika (Malus sylvestris)

Jabłoń dzika (Malus sylvestris)

Wygląd: Krzew lub mniejsze drzewo mające 5-10 m wysokości, i bardzo gęstą koroną o licznych silnie rozgałęzionych konarach na niskim, często pogiętym i pokręconym pniu. Gałęzie często z licznymi cierniami.

Kora brunatna lub szarobrunatna, przeważnie już na młodszych drzewach silnie spękana i łuszcząca się.

Liście skrętolegle, w zarysie okrągławe lub raczej podłużno-eliptyczne mają 4-10 cm długości i do 5 cm szerokości, są u nasady szeroko zaokrąglone albo klinowato zwężone, z przodu wąsko zaostrzone, na brzegu karbowane lub drobno piłkowane. Wierzch liści jest matowy i zielonkawy, spód jaśniejszy i przeważnie nagi lub tylko słabo owłosiony (w odróżnieniu od uprawnych odmian jabłoni). Ogonki liściowe o długości 2-3 centymetrów. Kwiaty szerokości 3-4 cm są czysto białe lub nieco czerwonawo nabiegłe, szczególnie po stronie zewnętrznej. Zalążnie u nasady zrośnięte między sobą.

Owoce jabłkowate małe, kuliste, mają tylko 2-4 cm grubości, są zielonożółte i często czerwonawo nabiegłe

Siedlisko: Na glebach głębokich, zwykle wilgotnych i żyznych.

Występowanie: W stanie dzikim występuje wszędzie w Europie, ale nigdzie nie jest bardzo częsta ani nie tworzy drzewostanów. Przeważnie trudna do odróżnienia od zdziczałych jabłoni uprawnych.

Okres kwitnienia: Od kwietnia do maja,

Uwagi ogólne: Dzikie jabłka były spożywane już w czasach kultury budowli na palach, czego dowodzą archeologiczne znaleziska pestek, Jabłoń dzika jest przodkiem wielu ras jabłoni, uprawianych w różnych odmianach. Licznym odmianom handlowym, które dawniej były znane i lubiane, dzisiaj grozi prawie zupełne wyginięcie, Zastępują je nowe niskopienne, wysokopienne odmiany. Stare odmiany spotkać jeszcze można tu i ówdzie w starych sadach i chłopskich ogrodach.

Gatunki pokrewne:

Jabłoń chińska (Malus spectabilis) ma kwiaty różowe, kuliste i często nawet pełne. Sadzona bywa przeważnie jako krzew ozdobny w przydomowych ogródkach, na skwerach i zieleńcach. Jabłoń kwiecista zwana też japońską (Malus floribunda) zwraca uwagę swoimi kwiatami – na zewnątrz silnie zabarwionymi na czerwono, a wewnątrz prawie białymi. Należy ona poza tym do najobficiej kwitnących jabłoni ozdobnych. Jej małe jabłuszka mają zaledwie wielkość czereśni i są niejadalne. Jabłoń purpurowa (Malus x purpurea) powstała ze skrzyżowania różnych jabłoni ozdobnych i ma piękne, ciemnopurpurowe kwiaty. Sporadycznie spotkać ją można w ogrodach i kolekcjach ozdobnych. Dokładne oznaczenie gatunku u jabłoni ozdobnych jest bardzo trudne z powodu wielkiej obfitości znajdujących się w uprawie gatunków dodatkowo jeszcze spotęgowanej przez krzyżówki odmian handlowych. Nasz opis ograniczyliśmy do niewielu, zaledwie, najczęściej spotykanych form.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *